Hayatın ne zaman başlayacağı gibi ne zaman sonlanacağının insanoğlunun elinde olmadığını algılaması biraz zaman alıyor. Bu dünyaya gelmek için zamanımız belirlenmediği gibi gideceğimiz zamanı da bilmiyoruz. Aslında bu güzel birşey. Böylece son kullanma tarihini bilmeyen süt gibi rafta kalmaya devam ediyoruz. bir gün geliyor ve bizim artık o rafta yer alamayacağımıza karar veriliyor. Sonrasında ne var kimse bilmiyor. Halk türküsünde söylendiği gibi giden gelmiyor.
Israrla söylediğim ve inandığım “ölümünde hayatın bir parçası” olduğu gerçeği arada kendini hatırlatıyor. Bizim bitmeyecekmiş gibi sarıldığımız hayat, sürekli çekeceğimizi düşündüğümüz dertler, sabahları uyandığımızda hatırladığımız sorunlar, sevdiğimizi gördüğümüzde hissettiğimiz huzur, radyoda dinlediğimiz DJ’in yaptığı espiri, akşam evimize girmenin ve günü bitirmenin verdiği rahatlama, hepsi hayat işte. Hepsini kabul etmek ve kucaklamak lazım. Sevmek, üzülmek, gülmek, ağlamak, kederlenmek, huzur bulmak… Hayatı sahiplenin ve sevdiklerinize sarılın. Çok geç olmadan.
